غزل شمارهٔ ۱۷۲

هوش مصنوعی: در دنیا هیچ‌کس را نمی‌توان یافت که رازدار باشد و دوستی که در زیر آسمان با ما باشد وجود ندارد.

هوش مصنوعی: جز غم عشق، هیچ همدمی نیست که از همراهی او دلم سنگین نگردد.

هوش مصنوعی: این سخن از ناله و فریاد افرادی است که در این سوی دنیای قهر و عذاب زندگی می‌کنند، و نشان‌دهنده‌ی آن است که هیچ‌گونه آرامشی برای جان‌ها وجود ندارد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم رفتار احمق‌ها را تحمل کنم و برایشان جز مرگ نتیجه‌ای نیست.

هوش مصنوعی: ای کاش، ای کاش غم تو را داشته باشم، زیرا دل من به جز غم تو هیچ شادی ندارد.

هوش مصنوعی: وقتی به راه عشق گام می‌گذارم، دیگر هیچ غمی برای دل وجود ندارد و زندگی برایم بی‌معناست.

هوش مصنوعی: خود روح جهان، جان جهان شده است، اما دل‌های ما به این جهان و جان وابسته است، در حالی که آن‌ها واقعاً وجود ندارند.

هوش مصنوعی: وقتی عشق شور و شوقی در دل دارد، دیگر به این و آن اهمیتی نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: در هیچ مکانی نمی‌توان آرام گرفت ای فیض، چون داستان عشق در میان نیست.