غزل شمارهٔ ۲۹۷

هوش مصنوعی: شاید تو مرا دوست نداری، اما این به خواست خدا نیست که من را به نزد خودت نیاوری. خدا نخواسته که این‌طور باشد.

هوش مصنوعی: با تلاش و اقدام از حالت ضعف و زاری خود را دور کن، چرا که خداوند نمی‌خواهد که تو در این وضعیت بمانی.

هوش مصنوعی: اگر به عنوان لطف سگان کوی تو را بشمارم، باز هم مرا در شمار نیاوری، این به خواست خدا نیست.

هوش مصنوعی: برای عشق تو من به شدت دچار درد و رنج شده‌ام و قلبم را مانند پیاله‌ای از خون پر کرده‌ام. اما تو هیچ رحم و شفقتی نسبت به من نداری و نمی‌دانم آیا این وضعیت خواست خداوند است یا نه.

هوش مصنوعی: من جانم را فدای تو می‌کنم و حسرت دیدارت را در دل می‌برم. به یاد تو با دل شکسته زندگی می‌کنم و امیدوارم خدا نخواهد که چنین حالتی بر من بگذرد.

هوش مصنوعی: من می‌خواهم درخواستم را پیش تو بگویم، دل شکسته‌ات را به کسی که به آن ادعا می‌کند بسپار، زیرا خدا نخواسته است که چنین حالی پیش بیاید.

هوش مصنوعی: به تو نمی‌تواند نسبت دهد که اینقدر ستمگری و بدی، خدا نکند که این صفات در تو وجود داشته باشد.