غزل شمارهٔ ۶۵۲

هوش مصنوعی: با یاد تو شوق و شادی را تجربه می‌کنم و برای رسیدن به تو از همه چیز می‌گذرم.

هوش مصنوعی: از چشمان جذاب تو دلم را می‌سوزانم و از لب‌های زنگارین تو سرخوشی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از زهر چشمی که دارم، مانند یک نوش شیرین لذت می‌برم و این باعث می‌شود که هم خستگی‌ام را فراموش کنم و هم احساس خوبی داشته باشم.

هوش مصنوعی: به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرم وقتی که به من آسیب می‌زنی، اما در عین حال به خاطر این وضعیت، بر افتخارهای خودم می‌افزایم.

هوش مصنوعی: در شب‌های صلح و آرامش، به فکر روزهایی می‌افتم که در تنگدستی و سختی گذرانده‌ام.

هوش مصنوعی: هرچند که در عشق اراده و همت بلندی دارم، اما در مقابل مقام و عظمت تو خود را کوچک و فروتن می‌دانم.

هوش مصنوعی: مدام از عشق سیراب می‌شوم و هیچگاه از نوشیدنی عشق نمی‌نوشم.