غزل شمارهٔ ۷۵۱

هوش مصنوعی: ای خدا، این درد و رنج را درمان نکن، چرا که عاشقان را بی‌سر و سامان قرار نده.

هوش مصنوعی: عشق تو، تنها مرهم و دوای جان ماست و هیچ دردی جز درد تو نمی‌تواند ما را آرام کند.

هوش مصنوعی: غم‌های خود را از جان ما دور کن و تنها به خاطر درد دل‌های ما خوشحال نباش.

هوش مصنوعی: غمی که برای تو داریم کافی است، تو هم به خاطر بی‌خانمانی دیگران در آرامش نمان.

هوش مصنوعی: زیر سایه درختان دل، چشمه‌ای زلال و سرسبز وجود دارد. آن را خراب نکن و به آن آسیب نزن.

هوش مصنوعی: فیض عشق تو را در فصل سرد زمستان از من مگیر، تا مستی و سرخوشی‌ام کم نشود و دلم سنگین و غمگین نگردد.

هوش مصنوعی: از آبی که به دست سقاست، به تشنه‌کام جامی بده و از نیکی کردن دریغ نکن.

هوش مصنوعی: از بیماران عشق شربت وصال را نگیر و خسته‌ها را ناامید نکن.

هوش مصنوعی: دل خود را به عشق تو متصل کن و نگذار که جان ما جز به خاطر غم تو، ناله و فریاد کند.

هوش مصنوعی: همیشه آن توجهات و الطاف خاص را حفظ کن و از قطع کردن فیض و نعمت‌ها دوری کن.