غزل شمارهٔ ۱۱۳

هوش مصنوعی: اگر محبوب ما به سمت صحرا برود، برای ما آن صحرا زیباست؛ و اگر به سمت دریا برود، در چشم ما آن دریا زیباست.

هوش مصنوعی: اگر او بر ما روی بگشاید، دل‌ها خود به خود به سمتش می‌رود و این بسیار زیباست. و اگر او چهره‌اش را از حسرت بپوشاند، این هم برای دل‌های پرشور خوشایند است.

هوش مصنوعی: وقتی که در کنار او هستیم و با نوازش‌هایش مست می‌شویم، حس خوبی داریم. حتی اگر در دوری او بسوزیم و درد بکشیم، باز هم این ناگفته‌ها برای ما زیبا و دلنشین است.

هوش مصنوعی: هر چه که دلش بخواهد، ما هم همان خواهیم شد و همان کار را انجام خواهیم داد. هر جا که ما را پذیرایی کنند، آنجا برای ما خوشایند است.

هوش مصنوعی: زاهدان با زهد و پرهیز، عاقل‌ها از بی‌عملی شرم می‌کنند و عاشق‌ها بدون ترس، به دل‌تنگی‌های عشق مشغولند.

هوش مصنوعی: عاشقان برای این که به معشوقشان نزدیک شوند، همیشه در جستجوی جایی هستند که جانشان را به آنجا بدهند. درد و رنجی که از عشق کشیده‌اند، برایشان از گل لاله سرخ زیباتر و ارزشمندتر است.

هوش مصنوعی: ای کسی که می‌خواهی از غم و اندوه ما آگا‌هی پیدا کنی، بدان که در این دریا، اشک‌های ما به مانند مروارید و لعل از درد دل ما زیباتر و ارزنده‌تر است.

هوش مصنوعی: ای کسی که در دنیا خود را به فروش می‌گذاری، نمی‌دانی که جای خوشی برای تو نیست. جایگاه واقعی تو در کوی عدم و بی‌پایانی است.

هوش مصنوعی: هر کس که از ناامیدی و رنج افراد زمانه برخوردار باشد، بهتر است که سکوت کند و از دیدن و شنیدن بی‌خبر باشد.