غزل شمارهٔ ۲۲۷

هوش مصنوعی: جان هیچ چیز دیگری جز تصور چهره‌ات را نمی‌پذیرد و دل نیز بدون اراده رفتن به سوی تو، آماده سفر نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تا وقتی که بوی تو به مشام نرسد، جان هیچ چیزی را نمی‌بیند. تا زمانی که چهره‌ات را نبیند، دل نمی‌تواند به زیبایی معشوق خیره شود.

هوش مصنوعی: محبت و محبت تو زمانی که بر من نتابد، روح من از جایش حرکت نمی‌کند. حتی اگر به تو خدمت نکنم، دل من برای تو آمادگی ندارد.

هوش مصنوعی: از آن روح مقدسی که خدا در وجود تو پنهان کرده است، چشمی از قضا نمی‌تواند آن را ببیند و دستی از قدرت نمی‌تواند آن را محکم کند.

هوش مصنوعی: در باغ حقیقت، گلی مانند تو نمی‌روید و در دشت وجود، میوه‌ای شبیه تو به بار نمی‌نشیند.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ات را نشان ندهی و لبانت را باز نکنی، از خار گل نخواهد رویید و در نی شکر نخواهد بست.

هوش مصنوعی: کسی که زیبایی تو را ببیند، دیگر نمی‌تواند به هیچ چیز جز تو فکر کند و چهره‌ای غیر از چهره تو در ذهنش نیاید.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم از تو روی برتابم تا خواسته‌ام را به دست آورم، زیرا یقین دارم که خداوند نه بر بندگانش سخت می‌گیرد و نه راه‌ را به رویشان می‌بندد.

هوش مصنوعی: هوس سرودن شعر از تو در ذهنم است. فیض آن به گونه‌ای است که اگر دردسرها را تحمل کنی، هیچ چیز مانع تو نخواهد شد.