غزل شمارهٔ ۹۳

هوش مصنوعی: ای نی لبک‌زن، برای عاشقان دیوانه که در عشق غرق‌اند، آهنگی بساز که بخشی از آن به فنا و زوال می‌پردازد؛ این آهنگ، نوای راه مستی و شادی است.

هوش مصنوعی: در دل ما که پر از دلتنگی و غم است، دیگر خبری از شادی و لذت‌های دنیوی نیست. تنها چیزی که ما را به آرامش می‌رساند، عشق و دوستی محبوب است.

هوش مصنوعی: زاهد از بهشت صحبت می‌کند، در حالی که سلطان در مورد تاج، تخت و سلطنتش صحبت می‌کند. این دنیای فانی و ظاهری برای ما مناسب نیست، زیرا جای ما در بالاتر از این دنیا و فراتر از آن است.

هوش مصنوعی: در دنیای خاکی و مادی زندگی کن، حتی اگر در دل تو آرزوهای بزرگ و آسمانی وجود داشته باشد. در عین حال، بر روی زمین و در واقعیت زندگی کن، زیرا ما اینجا هستیم و باید به آن پایبند باشیم.

هوش مصنوعی: ای بیگانه، تو ما را به قیمت پایین می‌خری؛ اما کیست که ارزش ما را بشناسد جز کسی که با ما آشناست؟

هوش مصنوعی: فقط کسی که به ارزش و زیبایی گوهرها آشناست، می‌تواند ارزش واقعی آن‌ها را درک کند. دانایی و شناخت، کلید فهم و تقدیر از زیبایی‌ها و ارزش‌های منحصر به فرد است.

هوش مصنوعی: ما پرورش‌یافتگان عشق هستیم و در دل خوشی‌هایمان، پیام‌هایی از معشوق ازلی در جان و دل ما وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر کس دیگری در عشق ما جنگ کند، باید شرمنده باشد، چرا که محبوب ما با ما آشتی کرده و این عشق ما برایمان افتخار به ارمغان آورده است.

هوش مصنوعی: هر دردی که در دنیا وجود دارد، این فیض الهی درمانی برای آن فراهم می‌کند. درد من ناشی از عشق است و عشق نیز به نوعی درد من را درمان می‌کند.