غزل شمارهٔ ۲۷۲

هوش مصنوعی: من هر لحظه به یاد تو هستم و با این یاد، زندگیم را پربارتر می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر دستم به وصال تو نرسد، دل خود را به یاد تو شاد می‌کنم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که محبت و ناسازگاری تو از ذهنم برود، به یاد آنها خواهم بود.

هوش مصنوعی: می‌خواهم هم از تنگنا و دوری بیفتم و هم به خواسته‌هایم برسم.

هوش مصنوعی: عشق، سرمایهٔ زندگی من است و خواهم آموخت که از یاد محبوبم فاصله نگیرم.

هوش مصنوعی: هر لحظه اگر عشق جدیدی به وجود نیاید، من از عشق خواهم خواست که فرزندی داشته باشم.

هوش مصنوعی: من از شدت غم و فراق، ناله‌ای را به کوه می‌زنم و از درد جدایی فریاد می‌زنم.

هوش مصنوعی: عشق به انسان قدرت و احساس عمیق می‌دهد و من با همین احساس دردناک، دلم را شاد می‌کنم.