غزل شمارهٔ ۵۳۳

هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر محبوبانی که در عشق آسیب دیده‌اند افسوس بخورم؟ هرچه که می‌خواهد پیش بیاید، من با شجاعت به راه خود در عشق ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: از آشنایان این دنیا احساس بیگانگی می‌کنم، چون در غم او انسان از همه چیز خسته می‌شود؛ هر کسی که به عشق زار باشد، از دنیا بیزار می‌گردد.

هوش مصنوعی: هر کسی که به عشق پی برد، احساس کرد که دیگر مثل قبل نیست و در این مسیر راحتی و آسایش خود را نادیده گرفت. هر کسی که به عشق مبتلا شد، حالتی از بیماری در خود دید.

هوش مصنوعی: قبل از این هم حالتی سرمست و شاد داشتم، اما بی‌خبر از آن بودم که حالتی دیگر از عشق را تجربه کرده‌ام که باعث شد به واقعیت و هشیاری عشق پی ببرم.

هوش مصنوعی: چند بار مرا از روز قیامت می‌ترسانی؟ من پیش از این، خواب مرگ را دیدم و به همین خاطر بیدار شدم و آگاه شدم به عشق.

هوش مصنوعی: هر کسی هر کتابی را بخواند، تمام آن را از یاد خواهد برد، اما کسی که طعم عشق را چشیده باشد، حتی یک کلمه از آن یادش نمی‌رود.

هوش مصنوعی: اگر تو می‌پرسی که دوست من کیست، باید بگویم دوست من عشق است و من نیز جز عشق چیز دیگری نیستم.

هوش مصنوعی: من برای خودنمایی و ریا، صدها هزار دانه تسبیح با ارزش زهد را می‌فروشم تا از دل‌های عاشق و خالص، یک رشته از زنجیر عشق را به دست آورم.

هوش مصنوعی: عشق، وظیفه و شغل اصلی من است و بی‌کاری من در مسیر عشق، از صدها کاروان بی‌فایده بهتر است.

هوش مصنوعی: ای دوستان! هر چیزی غیر از عشق را کنار بگذارید، زیرا همه‌ی کارها و فعالیت‌ها فقط در راستای عشق است و تنها شغل و دغدغه‌ ما عشق است.

هوش مصنوعی: از همه چیز جز عشق خسته و دلزده شده‌ام. حالا آماده‌ام که خودم را در بازار عشق به فروش برسانم و به دنبال یک فرصت مناسب بگردم.

هوش مصنوعی: هر کسی که بپرسد که نعمت و فیض کجاست، به او می‌گویم که این نعمت در عشق من نهفته است و عشق من بسیار عمیق و بزرگ است.