غزل شمارهٔ ۶۲۵

هوش مصنوعی: از دل من ناله‌های زیادی بیرون می‌آید و از عمق وجودم خون زیادی جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: من به درگاه تو با خلوص صدها خواسته و نیاز می‌آیم تا از تو تنها یک ناز و دلربایی بگیرم.

هوش مصنوعی: عشوه‌ای که به من تقدیم شد، باعث می‌شود که من از چرخش روزگار، بسیاری از زیبایی‌ها و جاذبه‌ها را جذب کنم.

هوش مصنوعی: من به جای شراب می‌میرم و خون دل می‌ریزم و به جای آب، مایعی سرخ و گلگون می‌آورم.

هوش مصنوعی: ای نوازنده، وقتی که تو نوا را آغاز می‌کنی و بر آوای خود تسلط می‌یابی، من نیز احساسات و ناله‌هایم را با همان ریتم و لحن تو بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر بار که تو لبخند می‌زنی، من از غم و حسرتی که از زیبایی تو دارم، رنج می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر وزن سنگینی از دریا بر دل من بنشیند، من از خون دیده‌ام مانند جیحون خون خواهم ریخت.

هوش مصنوعی: در مسیر تو، خودم را در حالتی حقیر و ناتوان می‌بینم و برای پیشرفت تو، سختی‌های زیادی را تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: آیا می‌دانی که من چه درد و رنجی را از دوری تو تحمل می‌کنم؟ کاسه‌های زهر جدایی تو را به وضوح حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر از دست دشمنانم به من آسیب برسد، از طرف دوستانم بیشتر متحمل می‌شوم.

هوش مصنوعی: من به دلیل بخت بدی که دارم، از زندگی‌ام بهره‌ای نمی‌برم و همواره دچار ناراحتی و آشفتگی هستم.

هوش مصنوعی: رنج و درد و ظلمی که به من می‌رسد، از خودم است و نمی‌توانم این موضوع را به گردن آسمان بیندازم.