غزل شمارهٔ ۷۴۲

هوش مصنوعی: ای دل، از جا برخیز و به دنیا نشان بده که چه درون پرباری داری. سر خود را به بلندای آتش ببرد که در این زهد و بی‌اعتنایی، جایگاه بزرگی برای تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: به می‌نوشان و در جمعشان به سرخوشی بپرداز و با هر دو پیمانه‌ای که می‌نوشی، غم‌های خود را فراموش کن. برای یک لحظه از خود و دنیای مادی دور شو و به فرمانروایی شادی و خوشحالی بپرداز.

هوش مصنوعی: به خودت تکیه کن و در خدمت دیگران باش، از درون خود خالی نشو. از کمبودها و نداشتن‌ها نترس و به دنبال زیبایی و صدای تازه باش.

هوش مصنوعی: زندگی در دنیای مادی و ظاهری، مانند یک خرابه است که انسان در آن زندانی شده است. این وضع نمی‌تواند برای همیشه ادامه یابد. وقت آن رسیده که از این حالت رها شویم و به عالم روح و جان خود قدم بگذاریم.

هوش مصنوعی: در عزلت‌گاهِ یکتایی، خود را تنها کن و از ان شخصیت دوگانه‌ات رها شو. این لباس کهنه را بسوزان یا اگر می‌خواهی، پارگی‌اش را درآور.

هوش مصنوعی: در تاریکی و غم‌انگیز زندگی، از دست دادن آرزوها و امیدها چه مدت ادامه خواهد داشت؟ ای عشق، برایم شعلۀ امید را در دل آرزوها روشن کن.

هوش مصنوعی: چیزی را که در دل داری رها کن و پای در این راه بگذار. در این درگاه گدایی نکن، بلکه همچون پادشاهی بایست.

هوش مصنوعی: خودت را از این بیگانگان جدا کن و به سرزمین آشنایی برو که در آنجا با آشنایان متحد شوی.

هوش مصنوعی: از حال کسی که در مسیر رسیدن به دوست دچار مشکل شده، برخواه و با دو دست به سوی خداوند بزرگ کمک بخواه.