غزل شمارهٔ ۴۴۷

هوش مصنوعی: یار همیشه ما را در انجام کارها تحت نظر و هدایت دارد و نسبت به ما مهربانی و توجه دارد.

هوش مصنوعی: به ما اختیار و قدرت را دادند، اما اکنون به صورت ناتوان و گرفتار در مشکلاتی هستیم که به ما تحمیل شده است.

هوش مصنوعی: به ما قدرت و اختیار را سپردند و ما را به دست افراد نالایق و پست سپردند و در برابر ضعفا و بی‌ارزش‌ها قرار دادند.

هوش مصنوعی: هر لحظه از دیگران درد و رنجی به انسان می‌رسد و هر لحظه دل را از نادانی مأیوس می‌کند، مانند خار که در تلاش است.

هوش مصنوعی: بر دوش خود سنگینی مشکلات مردم را حمل می‌کنیم، در حالی که افرادی بی‌مسئولیت و بی‌بار ما را تماشا می‌کنند.

هوش مصنوعی: خدای را شکر که امروز باری از دوش ما برنمی‌دارد و ما را از زحمت خلاص نکرده است.

هوش مصنوعی: ما بر دل هیچ‌کس باری نمی‌آوریم، زیرا اگر کسی نسبت به ما احساس سنگینی کند، آن شخص برای ما عزیز است.

هوش مصنوعی: هر کسی که بر دوش دیگران سنگینی می‌کند و به آن‌ها فشار می‌آورد، در پیشگاه خداوند ارزشی نخواهد داشت.

هوش مصنوعی: کسی که در گوشه‌ای بنشیند و از زحمت و دردسرهای زندگی راحت باشد، در واقع از بی‌اعتنایی به مشکلات و رنج‌ها بهره‌مند شده است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس بار کسی را بر دوش نمی‌کشد و خود نیز بار سنگینی را بر دوش دیگران نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: آزاد و رها از ظلم و ستم گل‌چینی‌ها و بی‌توجهی و دلخوری‌هایی که از دیگران می‌توان برداشت کرد.

هوش مصنوعی: او به کمال و تمامیتی نمی‌رسد و از یار خود هم هیچ توجه و عنایتی نصیبش نمی‌شود.

هوش مصنوعی: چه بگویم از او که آرامش‌طلبان را آزار می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای برادر، از معاشرت با این افراد دوری کن، چرا که باید هزار بار مراقب باشی.

هوش مصنوعی: اگر فیض و رحمت تو بر ستم‌دیده‌ها نباشد، بر دل‌های خسته و آسیب‌دیده‌ای که نیاز به یاری دارند، خودت ستمکار نباش.