غزل شمارهٔ ۴۴۴

هوش مصنوعی: ساقی، تلاش کن تا از آن شراب خوشبو، لیوانی پر کنی که بوی آن حتی می‌تواند افرادی را که هوشیار هستند، به حالت مستی درآورد.

هوش مصنوعی: زمانی که روح از چیزی سرشار شود، دین و دل را به پرواز در می‌آورد. اما وقتی عقل از آن بهره‌برداری کند، سر و دستاران را به زمین می‌زند.

هوش مصنوعی: کسی که به محبت و خدمتکاری پیش می‌آید، با خود استغنای کبر را می‌برد و به جای آن، روشنایی و دانش را به قلب‌ها می‌بخشد و آرامش را از حالت مستی به همراه می‌آورد.

هوش مصنوعی: با یک فنجان از شراب، صد هزار مرد عاقل مست می‌شوند و هزار مرد مست با یک جرعه از آن، هشیار و بیدار می‌گردند.

هوش مصنوعی: وقتی که به وسیله‌ی زیبایی او، عالم به حالت صحیح خود بازگردد و از خواب غفلت بیدار شود، زیبایی و وجود او همچون شرابی است که جهان را بیدار و هوشیار می‌کند.

هوش مصنوعی: از می‌ای که جان می‌بخشد و زنده می‌کند، اگر بر مرده‌ای بریزد، او را زنده خواهد کرد؛ و اگر بخار آن می به عطر و گل تبدیل شود، به گلزار شگفتی می‌انجامد.

هوش مصنوعی: بیت بیانگر این است که اگر زاهدی به نظرت نرسدت می‌نوشد، این را قبول نکن که او در مستی‌اش رازها را می‌داند. به بیان دیگر، کسی که به ظاهر زاهد است و به مشروب روی می‌آورد، به معنای واقعی رازهایی را نخواهد فهمید و در درک عمیق امور ناتوان است.

هوش مصنوعی: هر کسی که از آن شراب بنوشد، حتی اگر منکری باشد، به ناچار زمانی به درد و مشکلات خود اعتراف خواهد کرد.

هوش مصنوعی: از نوشیدنی‌ای که خاصیت گرمی دارد بنوش، چون این شراب تو را از اثرات منفی بادهٔ انگور و حالتی که به سر می‌زند، می‌رهاند.

هوش مصنوعی: به یاد آوردن آن خیال شیرین، دل را شاد می‌کند. اما با صبر تلخ، کام خود را تلخ نگردان. زود به سراغ بهره‌برداری از آن برآیید.