غزل شمارهٔ ۴۹۸

هوش مصنوعی: عمر تو بیهوده و بی‌فایده است، ای فیض! پس کجاست درد و غم دین تو؟

هوش مصنوعی: برای دنیای مادی ناراحت نباش، چون وقتی به آن نگاه کنی، می‌بینی که به سرعت گذراست و فانی.

هوش مصنوعی: دل را از این دنیا برگردان و خیره شو بر آنچه در قفس است، ای فیض.

هوش مصنوعی: می‌دانی که در روز قیامت چه اندازه آشوب و مصیبت وجود خواهد داشت، ای فیض.

هوش مصنوعی: وقتی که کار از دست ما خارج شد، درد و رنجی وجود دارد که هیچ کس نمی‌تواند آن را حس کند، ای فیض.

هوش مصنوعی: ما تحت تأثیر زیبایی‌های تو هستیم و این موضوع به‌خوبی نشان‌دهندهٔ جذابیت و تاثیرگذاری توست ای فیض.

هوش مصنوعی: به دکتر حال خودم را توضیح دادم و گفتم که همه چیز ناشی از تأثیرات است، ای فیض.

هوش مصنوعی: گفتم هوا خوب نیست و دلگیر است، او پاسخ داد که هوا هنوز خوب است و این حالتی است که من دارم.

هوش مصنوعی: به خود غفلت نکن و مراقب وسوسه‌های درونی‌ات باش، زیرا نفس تو مانند یک اژدهاست و می‌تواند خطرناک باشد.

هوش مصنوعی: بگذار که از درون خود حرف بزنم و از چهری که به سبب گفتگو ایجاد شده بگذرم.