غزل شمارهٔ ۴۸۴

هوش مصنوعی: من و دلم به مهمانی دعوت نشده رفتیم و به طور پنهانی به زیبایی درخشان او نگاه کردیم.

هوش مصنوعی: ما از زیبایی و نیکی‌های او آگاه شدیم. او با نیکی‌اش دل مرا ربود و به خاطر زیبایی‌اش جانم را تسلیم کرد.

هوش مصنوعی: گوشتی از نگاه خیره‌ی او دل را تسخیر کرد و لب‌هایش جان را به دست آورد. یکی از آن‌ها را به خود جذب کرد و دیگری را از او گرفت.

هوش مصنوعی: دل به یار خود نزدیک شد و در کنار محبوب نشسته است. از لطف جانان، دل به جانانش پیوند خورد و به او وصل شد.

هوش مصنوعی: دل برای پیدا کردن راهی برای آرامش و نجات خود تلاش کرد و هر چیزی را که دید، همان را چاره و درمانش یافت.

هوش مصنوعی: دلش را به عشقش داده و جانش را گرفته است. ای کاش به جای یک جان، صد جان می‌داشت تا هر لحظه قربان او شود.

هوش مصنوعی: عشق جان را فدای خود کرده و به آرامش رسیده است. وقتی ایمان او به یقین تبدیل شد، ایمانش به چشمانش عینیت پیدا کرد.

هوش مصنوعی: اگر کسی نتواند از الطاف و نعمت‌های تو بهره‌مند شود، تو باید به او بفهمانی که چگونه از این نعمت‌ها استفاده کند.

هوش مصنوعی: وقتی با دقت به دنیای بی‌هوشی نگاه کردم، جز زیبایی و نیکوکاری او چیزی ندیدم.