غزل شمارهٔ ۷۰۴

هوش مصنوعی: عشق بی‌پایان و مشکل‌گشا، تمام دردهای من را درمان می‌کند و با انواع مشکلات و سختی‌ها، به نوعی سبب بهبود احوال من می‌شود.

هوش مصنوعی: زیبایی تو به اندازه‌ای در وجودم تأثیر گذاشته که ایمانم را تحت‌تأثیر قرار داده و با نگاه سیاه چشمانت روح من را می‌سوزاند.

هوش مصنوعی: محراب ابرویش در نماز من قبله‌ای می‌شود و من را به محض وجودش گیج می‌کند، در حالی که زیبایی‌اش باعث شگفتی مردم می‌شود.

هوش مصنوعی: دل مرا از من گرفتی و حالا جانم را هم می‌خواهی. هرچه که می‌خواهی بگو، من آن چیزی نیستم که خودم می‌دانم، بلکه تمام وجودم متعلق به توست و تو هر کاری که بخواهی می‌توانی با جانم بکنی.

هوش مصنوعی: هر بار که با تو هستم، از وجودت برایم آرامش و زندگی تازه‌ای می‌آید، انگار که خودت به طرز مداوم و پیوسته برای من فداکاری می‌کنی.

هوش مصنوعی: من خود را آماده کرده‌ام تا خاک پای تو را نثار کنم، اگر با قدم‌های خود بر من منت بگذاری، این کار را با کمال میل انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: تو در جدایی فرمان می‌دهی و دل من وصال را می‌طلبد. پس اگر تو چنین فرمان داده‌ای، دل من نیز باید در اختیار تو باشد.

هوش مصنوعی: دل من که به خاطر دردی بی‌پایان گرفتار شده، بی‌دردی‌ام را به دردی تبدیل کرده که خودم پیدا می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای فیض، زبان خود را در اختیار بگیر و از گفتار بی‌فایده دوری کن، زیرا تنها در سکوت می‌توان به درمان آتش درونم رسید.

هوش مصنوعی: من تمام وجودم را وقف تیر افکندن او می‌کنم، به امید اینکه شاید در این راه به دست او جانم را فدای عشق او کنم.