غزل شمارهٔ ۸۴

هوش مصنوعی: ای مطرب، نغمه‌ای که جان را تسخیر کند، بس است. دل عاشق از زیبایی آن پری دیوانه شده و برای او رنگ و رونق زیادی کافی است.

هوش مصنوعی: ما در حالتی سرمستی به سر می‌بریم و به کلامی که به ما توهین می‌کند، پاسخ نمی‌دهیم. برای ما، جنگ و نزاع با کسی که ادعای حق دارد، کفایت می‌کند و نیاز به صلح نیست.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که افرادی که به طور طبیعی و ذاتی تحت تاثیر زیبایی و جذابیت کسی قرار دارند، تحمل روی آن شخص را ندارند. در حالی که ما که در عشق و شیدایی غرق شده‌ایم، تنها از غنای زلف او و اثر آن بر خود راضی هستیم.

هوش مصنوعی: آهنگ را آماده کن و موسیقی را شروع کن. بگو که با جان و دل پرواز کنیم، برای ما همین که بت سنگی داریم کافی است.

هوش مصنوعی: ای دل سنگین، با ما بدی و ظلم نکن! ما که دردمند و لطیفیم، این شیشه نازک را نمی‌توانیم با سنگینی تو نشکنیم.

هوش مصنوعی: دل بی‌ریا و بی‌دلیل شروع به رفتن کرد و موسیقی‌ای از خود ساخت، یا آهی از درد که برمی‌خیزد، یا این نغمه‌ای که می‌زنم، کافی است.

هوش مصنوعی: ما از عشق محبوب خود شاد و خوشحالیم، پس بگذار که در سختی‌ها و ذلت‌ها زندگی کنیم. زیرا تا زمانی که این عشق را داریم، برای ما هیچ ننگی وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ما در دل خود احساس خوشی داریم، حتی اگر در بیرون شرایط سختی را تحمل کنیم. چه اهمیتی دارد، چون سینه‌ای وسیع داریم و همانطور که می‌دانیم، یک کلبه کوچک هم می‌تواند کافی باشد.

هوش مصنوعی: هر کسی که در کار خود به نعمت و آگاهی یار خود توجه داشته باشد، زاهدان به گونه‌ای خاص و عبادت‌کنندگان به رنگ و شمایلی متفاوت از آن بهره‌مند می‌شوند.