غزل شمارهٔ ۱۰۵

هوش مصنوعی: راز در دل نهان شده و آدم‌های آگاه و دانا در این دنیا کجا هستند؟

هوش مصنوعی: در گلویم هزاران قصه و غصه انباشته شده است و نمی‌توانم آن‌ها را بیان کنم. همراه و همدم من کجاست تا این درد را با او در میان بگذارم؟

هوش مصنوعی: زخم‌های دل من از دست این بی‌رحمان زیاد شده است. اما الآن کسی را در دنیا نمی‌بینم که بتواند مرهمی برای این دردها باشد.

هوش مصنوعی: اگر غم بخواهد باعث ویرانی من شود، پس نشانهٔ آن زندگی آرام و بی‌غم کجا است؟

هوش مصنوعی: در این دنیا که هیچ‌کسی با درک صحیح وجود ندارد، هیچ‌کس نمی‌تواند راه حلی برای این اندوه پیدا کند.

هوش مصنوعی: در دو جهان فقط یک سخن را می‌فهمم، و آن این است که چگونه دلی را از غم و کینه خالی کنم، اما نمی‌دانم این دل کجاست.

هوش مصنوعی: من از خود و خاندانم دور شده‌ام و دیگر به عشق و زیبایی‌های ظاهری توجهی ندارم.

هوش مصنوعی: سرشت و طبیعت انسان به خاطر غم و اندوه دگرگون شده است، اما در دل فرزندان آدم کجاست آن شادابی و سرخوشی؟

هوش مصنوعی: در این جهان پر از غم و دلسردی، آیا می‌توان گل زیبایی را پیدا کرد که بدون خار و درد باشد؟

هوش مصنوعی: تا کی باید از مشکلات و ناملایمات زندگی شکایت کرد؟ اکنون زمان آن است که با آرامش و سکوت، در طلب فرصت‌های معنوی باشیم.