غزل شمارهٔ ۱۶۵

هوش مصنوعی: خدایا، درخواست بخشش من از تو چیز عجیبی نیست. نه تنها من بنده‌ای خطاکار هستم، بلکه بخشش و درگذشت تو هم برای من عجیب نیست.

هوش مصنوعی: وهابی و جوادی، هر دو بخشنده و مهربان هستند. اگر با نیکی و لطف به کسی توجه کنند، هیچ چیز غیرعادی نیست.

هوش مصنوعی: من به خاک در خانه‌ات افتاده‌ام و از روی نیاز از تو درخواست کمک دارم؛ اگر به من راهی به عالم بالاتر نشان دهی، این کار برای تو غریب و عجیب نیست.

هوش مصنوعی: هیچ سودی از عبادت یا اطاعت کسی به تو نمی‌رسد، اگر که از خطاها و گناهان خود بگذری، چیزی غیرعادی نیست.

هوش مصنوعی: همه ما ممکن است اشتباهاتی از خود نشان دهیم و دور از ذهن نیست که خطا کنیم، اما بخشش و رحمت خداوند همواره قابل انتظار و طبیعی است.

هوش مصنوعی: من به گناهان خود اعتراف می‌کنم؛ ای بخشنده مهربان، رحم کن و مرا ببخش، این درخواست برای کسی غریب نیست.

هوش مصنوعی: اگر اطاعات و بندگی‌ام شایسته نیست، پس به‌طور رایگان ببخش. مانند اینکه صاحب کالا، غریبه نیست و به او چیزی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: اگر گناه مجاز نبود، پس چرا گناه را نشان می‌دهی؟ واقعاً بیچارگی تو را ببین که این مسائل برایت عادی شده است.

هوش مصنوعی: برای من جای تعجب نیست که از عشق تو در آتش احساساتم بسوزم، چون اگر تو مرا در نزد خودت بپذیری، چنین احساسی بی‌مکانه نیست.

هوش مصنوعی: اگر از حد خود بیش از اندازه درخواست و طلب کنم، در حضور خدای بخشنده و کریم چیزی عجیب و غیرمعمولی نیست.

هوش مصنوعی: فیض و نعمت تو در اینجا چه جایی دارد؟ درخواست و تلاش برای رسیدن به درگاه تو ای خدا، برای کسی که غریب است، بی‌مورد نیست.

هوش مصنوعی: محبت و دوستی پیامبر و اهل بیت او را در دل دارم. اگر بخواهیم در کنار آنها زندگی کنیم، احساس غریبگی نخواهیم کرد.