غزل شمارهٔ ۶۵۱

هوش مصنوعی: من از نوشیدن شراب عشق سرمست می‌شوم و در خیال پرستش معشوق غرق می‌گردم.

هوش مصنوعی: هر لحظه در حضور چشمان تو و با لب‌های تو، غزل‌هایی می‌زنم و شور و شوق دارم.

هوش مصنوعی: از شراب نرگس مستانه، در حال نشئه و سرخوشی هستم و به آن وجد و شوق می‌ورزم.

هوش مصنوعی: وقتی که بیمار شدم، دیگر به یاد روزهای سالمی که داشتم نمی‌فتم.

هوش مصنوعی: به دلیل اینکه به وصال دوست دسترسی ندارم، از شدت فقر و تنگدستی به چاره‌اندیشی و یافتن راه‌حل‌هایی متوسل می‌شوم.

هوش مصنوعی: من از بی‌توجهی‌های او رنج می‌برم و از جایگاه‌های بالایش به زمین می‌آیم.

هوش مصنوعی: من از خودم نمی‌توانم به کسی فخر بفروشم، زیرا وجود من هم مانند اوست، بنابراین وجودم را با او یکی می‌دانم.

هوش مصنوعی: وقتی که از شرایط پایین و ناامیدکننده خود عبور می‌کنم و می‌روم به سوی بالا، احساس می‌کنم که به مرتبه‌ای برتر دست یافته‌ام.