غزل شمارهٔ ۶۳۹

هوش مصنوعی: عمر گرانبهای من دارد صرف آرزوها می‌شود، بیا که تمام آرزوهایم را به عشق تو فدای تو کنم.

هوش مصنوعی: نگران آبرویم هستم و می‌ترسم که اگر از توبه دست بردارم، دچار عواقب سنگینی می‌شوم. از طرفی، اگر بخواهم به قول و قرارم پایبند نباشم، ممکن است اشتباهاتم به اندازه‌ای جدی باشد که خون ببار آورد. بنابراین، این وضعیت مرا بسیار شرمند‌ه می‌کند.

هوش مصنوعی: یک شتر در بیابان پایش به سنگی خورد و به این فکر افتاد که حالا چه کاری باید انجام دهد. آیا باید زحمت خود را افزایش دهد یا اینکه تصمیم دیگری بگیرد؟

هوش مصنوعی: اگر تو با عشوه و ناز به توبه بپردازی، من هم به توبه رو می‌آورم. اگر او به دست من بیفتد، ببین که با او چه می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای پیر من، رو نشان بده و به من اجازه بده که در خانقاه صدای سرور و شوق خود را بزنم و به وجد بیایم.

هوش مصنوعی: چند نفر از من در حال گشت و گذارند، من زخم‌هایم را بر این بدن می‌زنم و قصد دارم این جسم را ترک کرده و به دنبال جان و حقیقت بروم.

هوش مصنوعی: وقتی که تو به سمت من نگاه کنی، جانم به طور کامل در وجودم جاری می‌شود و به خاطر شادی و نشاطی که در وجودم ایجاد می‌کنی، رشد می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی در جایی برای خودت جا داشته باشی، من آن را به تو می‌دهم. اما اگر آب یا چیزی بخواهی، من چشمانت را به تو می‌دهم تا بتوانی آن را جستجو کنی.

هوش مصنوعی: برای تو خانه‌ای پاک و دل‌نشین می‌سازم و دلم را از materialات دنیا خالی می‌کنم تا به تو تقدیم کنم.

هوش مصنوعی: من با عشق، جسم خود را از آلودگی‌ها پاک می‌کنم و با عشق، روح‌ام را نیز برای تو تطهیر می‌کنم.

هوش مصنوعی: کیست آن کسی که از عشق و ابهت معشوق به حالت مستی و شیدایی در آمده و به دور از محبوب هیچ توجهی ندارد و هر چیزی را برای رضای او انجام می‌دهد؟

هوش مصنوعی: گاهی از دیدن روی او، جانم را از شادی و زیبایی مانند کوه بلند می‌کنم و گاهی از فکر کردن به موی او، جسمم را سبک و بی‌وزن مثل مو می‌سازم.

هوش مصنوعی: گاه جانم را به وصال می‌سپارم، گاهی به فاصله و جدایی تنم را رها می‌کنم، گاهی به خطابات و خطاب‌ها مشغول می‌شوم، و گاهی عیب‌هایم را به خودم نسبت می‌دهم.

هوش مصنوعی: به من زیبایی و نعمت‌هایی را که می‌دهی، دوباره بده تا از عمر گرانبهایم بهره‌برداری کنم و بتوانم در آرزوهایم صرف کنم.