غزل شمارهٔ ۶۹۲

هوش مصنوعی: کی می‌توانم به یاد می‌افتم که زیبایی ساقی‌ام در نظرم مست می‌کند و از حال خودم خبر دارم یا نه؟

هوش مصنوعی: آن زیبایی که دل مرا ربوده، به خاطر آن چشم و لبش، من جانم را فدای او کرده‌ام. چشم من و چهره‌ی او، تحت تأثیر زیبایی گیسوان اوست.

هوش مصنوعی: من از نگاه او شیدا می‌شوم و از زیبایی‌اش مست می‌گردم، و از دلربایی‌اش خوشحال و سرمست جمال ساقی‌ام هستم.

هوش مصنوعی: بی‌دلیل، افرادی در دریاى عشق غرق شده‌اند و با شادی و خوشحالی به پا می‌کوبند. آنها مست از زیبایی معشوق خود هستند و جشن می‌گیرند.

هوش مصنوعی: با مهربانی و سرسختی او کنار آمدم و به جز او از هر چیزی گذشتم. خودم را از منیت خود رها کردم و شیدای زیبایی ساقی شدم.

هوش مصنوعی: جان من همچون دریا پر از خوشی و شوری است که با جام و سبو و خم شکسته در حال مستی به سر می‌برد. از تمام چیزهایی که مربوط به دنیا است گذشته‌ام و حالا غرق در زیبایی و جاذبه ساقی هستم.

هوش مصنوعی: من در جهان گسترده‌ای سفر کرده‌ام و با اندیشه و خرد به پیش رفته‌ام. در این مسیر، در جایی که با زیبایی‌های محبوبم روبه‌رو شدم، توقف کرده‌ام و به تماشای آن زیبایی نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: گاهی به اندازه قطره‌ای کوچک و در مواقعی به وسعت دریای بزرگ هستم، گاهی سرشار از باده و گاهی در حالت خواب‌آلودگی و بی‌خیالی قرار دارم. در میان شور و حال مستی، کم می‌شوم و خود را در زیبایی معشوق گم می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای عادل عاشقان، به ما نگاه کن که ما مست هستیم و نمی‌توانی ما را ملامت کنی، زیرا عقل در حال گم شدن در مستی است و ما در زیبایی ساقی غرق شده‌ایم.

هوش مصنوعی: در می نوشی که ما از آن استفاده می‌کنیم رنگ و بویی ندارد و در حال مستی، دعوا و نزاعی وجود ندارد. ما هیچ احساس شرمی در مورد ناموس خود نداریم و تنها مست زیبایی ساقی هستیم.