غزل شمارهٔ ۲۹۱

هوش مصنوعی: هر جا که ناراحتی و رنج و غم وجود داشته باشد، کاش تمام این دردها به سرنوشت من ختم شود.

هوش مصنوعی: نوید و امیدی تازه چون مرهمی بر دل جریحه‌دار است که درد و غم آن لحظه به لحظه احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر از عشق، جانم بسوزد یا دل به خاطر غم شعله‌ور شود، مهم نیست.

هوش مصنوعی: برای پختن خام و افسرده، باید آتش عشق را غنیمت شمرد.

هوش مصنوعی: هرکس که بتواند در عشق جان خود را فدای آن کند، به جهنم برود؛ زیرا این کار عذاب و رنجی است که بر خود می‌پسندد.

هوش مصنوعی: امیدوارم که قلب من در میان درد و رنج عشق استوار و پایدار بماند.

هوش مصنوعی: آه، این‌که باغ دل‌تنگی‌هایم برایم زیباتر از باغ ارم است.

هوش مصنوعی: هر کسی که در دلش عشق وجود نداشته باشد، دچار حسرت و افسوس خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر بخت در محبت به خداوند یاری کند، در آن صورت علم و دانش می‌تواند راهنمایی‌کننده باشد.