غزل شمارهٔ ۶۸۶

هوش مصنوعی: ما چشمانی پر از اشک داریم و در دل‌مان تفکر و اندیشه‌ای عمیق وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر به ما آسیب می‌زنی، باید با احتیاط این کار را انجام دهی، چون ما آسیب‌پذیریم و مانند شیشه‌ای هستیم که باید از آن مراقبت کرد.

هوش مصنوعی: ما به خاطر عشق او در حال سوختن هستیم، چهره‌مان سرخ شده و در دل، غم و اندوه داریم.

هوش مصنوعی: ما مانند شعله‌های آتش در حال رقص هستیم و در دل‌مان اشتیاق و longing برای معشوق داریم.

هوش مصنوعی: عطر و بویی که از شهر محبوب می‌آید، روح ما را به آن دیار می‌کشاند.

هوش مصنوعی: ما به زندگی در شهر علاقه‌ای نداریم، بلکه ارتباط و عشق‌مان به یاری که در شهر داریم اهمیت بیشتری برایمان دارد.

هوش مصنوعی: از آن روزی که وعده دیدار ما داده شد، ما همواره در انتظار هستیم.

هوش مصنوعی: برای ورود یار، زیبایی و ارزش او را از دل و چشم نثار می‌کنیم.

هوش مصنوعی: اگر عیب بدانی در عشق زاهد بودن، ما هم از زهد و پنجه‌کشیدن بر آن شرم داریم.

هوش مصنوعی: تو با ارزش و سنگین‌ارزش‌تری از آن‌چه که به نظر می‌رسد هستی، پس به چه چیز بی‌ارزشی اهمیت می‌دهیم؟

هوش مصنوعی: این جمله به معنای این است که لیوان را پر کن، چرا که حالا که ما احساس خلأ و بی‌حالی می‌کنیم، به نوشیدنی نیاز داریم.

هوش مصنوعی: امسال، ساقی ما به ما می‌گوید که گرم‌ترین و بهترین حالت را داریم و اینکه در برخی امور ممکن است در حق ما اجحاف شده باشد.

هوش مصنوعی: ما را در شمار بندگانت قرار نده، بلکه ما را در مرتبه‌ای بالاتر از سگان به حساب بیاور.

هوش مصنوعی: در درگاه تو، به خاطر بزرگی و مقام تو، خود را مانند فیض کوچک و فروتن می‌دانیم.