غزل شمارهٔ ۴۷۸

هوش مصنوعی: ای دل، در مسیر او قدم بردار و مانند افرادی که در کارهای خود سستی می‌کنند، دچار رکود نشو. با شتاب و فعالیت پیش برو و در انجام دهی سختی‌ها و چالش‌ها را جدی بگیر.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زیبایی او را نبینی، یک لحظه هم آرام نکن. تا زمانی که به وصال او نرسی، در هیچ مرحله‌ای از سفر متوقف نشو و در هیچ جا نایست.

هوش مصنوعی: خود را بدون ترس در چالش‌ها قرار بده و در میانه‌ی مشکلات غوطه‌ور شو؛ ولی به جایی وابسته و آسوده‌خاطر نباش.

هوش مصنوعی: راه طولانی و زمان کم است و وسیله‌ای که داری زشت و ضعیف است. مانند پرنده‌ای که در بند آب و خاک است، نباید در عشق گرفتار شوی.

هوش مصنوعی: در هر لحظه و در هر گام، باید هوشیاری تازه‌ای به خود بگیری و از آگاهی‌های جدید بپرهیزی. در عین حال، نباید به حالت مستی و نادانی دچار شوی.

هوش مصنوعی: اگر آگاهی از عشق نداری، با احتیاط رفتار کن. چون اگر دلیلی برای عشق نداری و عقل تو هم یاری نمی‌کند، نباید بی‌احتیاط عمل کنی.

هوش مصنوعی: همه را به حق بشناس و در این راستا ثبت کن. حق را بشنوا، حق را بگو و حق را ببین. در اشتباه نرو و به باطل نپرداز.

هوش مصنوعی: وقتی از او صحبت می‌کنی، تمام وجودت را درگیر کن و مانند شرابی که نوشیده‌ای، مست و شیدا شو و بی‌خبر از دنیا نمان.

هوش مصنوعی: هر آنچه می‌توانی، مانند فیض، از عمق و مغز مسائل عبور کن و از سطح و ظواهر فراتر برو، مانند شعر شاعری که تنها با ظواهر سر و کار دارد و بی‌مغز و بی‌معناست، مباش.