غزل شمارهٔ ۶۴۷

هوش مصنوعی: ای ساقی، باده بیاور تا من وضو بگیرم و مست عشق خدا شوم، سپس به نماز گرایم.

هوش مصنوعی: کوزه‌گران زمانی که به پایان کار می‌رسند، اگر از سر من سبو بسازند، من نیز برای نوشیدن عشق حق، خود را تبدیل به سبو می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر در هنگام نماز بوی عطر شراب را حس کنم، روی خود را به سمت قبله می‌آورم تا عطر بهشت را استشمام کنم.

هوش مصنوعی: بهشت چیست و عطر آن چه بویی دارد! بوی خداوند از آن به مشام می‌رسد. وقتی من به حالت مستی و عشق به خدا برسم، کارهای نیکو انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: اگر به جام نرسد و یا به سبو برسد و بشکند، باده‌ی زخم را در دهان و گلویم می‌کشم.

هوش مصنوعی: اگر شرابی باشد که جان مرا زنده کند، حتی اگر روح من به آن نرسد، من خود را درون ظرف بدنم غوطه‌ور می‌کنم و اجازه می‌دهم که به عمق وجودم فرو رود.

هوش مصنوعی: وقتی سر از می خالی می‌شود، چیزی جز یک کدو خشک و بی‌روح ندارم. باید راهی پیدا کنم تا این کدو را به می تبدیل کنم و از این حالت بی‌حالی خارج شوم.

هوش مصنوعی: اگر از شراب او نخورم، پس چه کسی را خوشحال کنم؟ اگر از داستان او سخن نگویم، پس درباره چه چیزی صحبت کنم؟

هوش مصنوعی: من همان کبوتر سرمست او هستم و به خاطر شادی و بی‌خودی‌ام، صدای جیک جیک می‌زنم.

هوش مصنوعی: در عالم ازلی، جامی از شراب ناب به من دادند. حالا دوباره می‌خواهم از آن شراب بنوشم و حالتی از مستی کهنه را تازه کنم.

هوش مصنوعی: اگر محبت و درمانی از طرف پزشک عاشقان به من برسد، می‌توانم زخم هزار ساله‌ام را در یک لحظه ترمیم کنم.

هوش مصنوعی: از جمع دوستان دور نمی‌شوم و از راهنماهای گمراه دور می‌افتم؛ روی خود را از دشمنان برمی‌گردانم و به سمت دوستانم می‌آورم.

هوش مصنوعی: چند بار به خاطر دیگران خود را به مسخره بگذارم، بهتر است که به سوی محبوب خود بروم و با او رو در رو شوم.

هوش مصنوعی: من به حدی از خود طرد شدم که دلم پر از زخم و درد است. حالا تنها با امید به رحمت و لطف او می‌توانم روی خوشی ببینم.