غزل شمارهٔ ۱۸۰

هوش مصنوعی: مژگان آلوده به زهر مرا خواهد کشت و پزشک من نیز با درمانش مرا خواهد کشت.

هوش مصنوعی: دل من هیچ نگرانی ندارد و بی‌خیالی‌های معشوق مرا به مرگ می‌کشاند.

هوش مصنوعی: با ناز و یک نگاه تو، کارم را به راه می‌اندازم و به کمک و نیکی‌ات، زندگی‌ام را خواهی ساخت.

هوش مصنوعی: دیشب در خواب، از پیوستگی و وصال صحبت می‌کردم، اما امروز به نظر می‌رسد که جدایی مرا به شدت آزار می‌دهد و از بین می‌برد.

هوش مصنوعی: از من عیب‌جویی نکنید، که نمی‌دانید چه می‌خواهید. من از این وضعیت خسته‌ام و آرزو دارم که رها شوم.

هوش مصنوعی: اگر این افراد به شیرینی با من رفتار نکنند، قطعاً زهر آن‌ها مرا خواهد کشت.

هوش مصنوعی: اگر نخواهی به من شیدایی و عشق را هدیه کنی، می‌ترسم که درد جدایی مرا نابود کند.