غزل شمارهٔ ۹۲

هوش مصنوعی: بگویید، ای ساقی! لب‌هایم را بر لب‌هایت بگذارم و مست و شاداب جانم را به تو تقدیم کنم. این زندگی که دارم، باید به آن جان جاودانی و حقیقت بپیوندد.

هوش مصنوعی: چشمان زیبای تو باعث شگفتی و سرخوشی دیگران می‌شود و همه، حتی مستان، از نگاه تو لذت می‌برند و به آن احترام می‌گذارند. چشمان تو همچون دلربایی است که همگان را به خود جذب می‌کند و به اسارت می‌کشاند.

هوش مصنوعی: چشم زیبا و مدهوش کننده‌ات مرا به شدت آزرده و شگفت زده می‌کند. من به خاطر چشمان تو در هر دو سرزمین هند و ایران با انواع فتنه‌ها و گرفتارهای عاشقانه مواجه شده‌ام که ناشی از آن ترک افسونگر است.

هوش مصنوعی: اگر چشمان تو برای من درد و مصیبت به همراه دارد، اما در عوض، همین چشمان تو می‌توانند شفای درد من باشند؛ زیرا کسی که به عشق تو مبتلا شده، از همین درد هم بهبود می‌یابد.

هوش مصنوعی: وقتی در برابر نور خورشید قرار می‌گیری، زیبایی‌ات مانند نور خورشید خواهد بود و کار ساده‌ای به نظر می‌رسد. همچنین وقتی در کنار درخت شمشاد می‌ایستی، قد و قامتی‌ات نیز نسبت به قد آن درخت کوچک‌تر به نظر می‌آید.

هوش مصنوعی: از شدت اندیشه و افکار محدود، به نقطه‌ای رسیدم که نمی‌دانم آیا میان‌برخی وجود دارد یا نه، آیا راهی برای بیان عشقم هست یا نیست.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از مشکلات و دردهای عشق رهایی یابی، باید در عشق غرق شوی. هر کسی که به عمق عشق وارد شود، از بلاها و غم‌ها رها خواهد شد.

هوش مصنوعی: ای عشق، اگر در عشق محبوب گم شده‌ای، بدان که او با توست و به دست آوردن او ممکن است.