غزل شمارهٔ ۸۳۱

هوش مصنوعی: خدایا، به درستکاران و پرهیزگاران نعمت‌ها و برکات خود را در مکان‌های مقدست ارزانی دار و دل‌های انسان‌ها را بیدار و آگاه کن.

هوش مصنوعی: بسیار خوب، بیایید این جمله را به زبان ساده تر بیان کنیم: وقتی روحی با معصیت و گناه آلوده می‌شود، باید آن را با طلب بخشش و توشه‌ای از پاکی‌ها دوباره صفا داد.

هوش مصنوعی: وصلت را در زیبایی خود غرق کن و به سالکان جان و هوشیاری ببخش.

هوش مصنوعی: به دنیای فانی و پدیده‌های آن بنگر، با نگاهی محبت‌آمیز و دلسوزانه به دوستانت توجه کن و برای آنها زیبایی‌ها را فراهم کن. اما برای دشمنان، باید سختی و زحمت را در نظر بگیری و آنها را از خود دور کنی.

هوش مصنوعی: افراد مادی و دنیوی هر روز به خاطر قدرت و ثروت درگیر مشکلات و سختی‌ها هستند، اما کسانی که اهل دل و روح هستند، در تاریکی شب به فریاد زاری و نجوای دل‌شان می‌پردازند.

هوش مصنوعی: در دل افرادی که بی‌هدف و سرگردان هستند، شعله‌ای از آتش برافروز. ای جان شاداب و زیبا مانند گل، زندگی را به کسانی که نیکوکارند، هدیه کن.

هوش مصنوعی: یکی از محبوبان به خاطر زیبایی و نزدیکیش مانند گل یاسمن است، در حالی که دیگری به خاطر دوری و جدایی اش، چشمانش پر از اشک و غم است.

هوش مصنوعی: به دوستان خود افتخار و مقام ببخش و آنچه را برای دشمنان نیست، یعنی آنها را در ذلت و ننگ ببین.

هوش مصنوعی: هر کس آرزوها و خواسته‌های خاصی دارد و باید تلاش کند تا به آنها برسد. به عاشقان عشق و امید بده و به کسانی که افسرده و ناامیدند، کاری و هدفی بده تا دوباره به زندگی‌شان معنا ببخشند.

هوش مصنوعی: زمانی که فیض و برکت تو را به خود نزدیک کردی، با توجه و محبت، از عشق او وسایل و ابزار لازم برای سیر و سلوک را به من عطا کن.