غزل شمارهٔ ۴۴

هوش مصنوعی: در جستجوی وصل تو، جان‌هایمان به پرواز درآمده و سال‌هاست که در دل ما حضور داری.

هوش مصنوعی: ای نور چهره‌ات در جهان تابیده و روشنی بخش شده، و از قدرت و شکوه تو در سرزمین روح، زلزله‌ها به وقوع پیوسته است.

هوش مصنوعی: ای کسانی که در کوی تو زندگی می‌کنید، مستی شما از نشانه‌های عشق است و ای عاشقان چهره تو، از تمام بحث‌ها و جدل‌های بی‌مورد رهایی یافته‌اید.

هوش مصنوعی: سرها از یاد تو پر از شلوغی و سر و صداست، جان‌ها از عشق تو پر از هیجان و جنب و جوش هستند، تن‌ها از شوق تو در حال تلاطم و لرزش‌اند و دل‌ها در حال و هوای تو به تلاطم و هیجان افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: تن، از جان شاد است و جان، از محبوب شاداب. بر اساس ویژگی‌های روح‌ها، تصاویر و اشکال به حرکت درمی‌آیند.

هوش مصنوعی: تو بدون هیچ پرده‌ای جلوه‌ای درخشان‌تر از صد خورشید به ما نشان دادی و ما را در پوششی از ابرهای استدلال‌ها قرار دادی.

هوش مصنوعی: در باغ زیبایی معشوق، نشانه‌های خود را نمایان کردی تا جان‌ها به سوی زیبایی نامشخص پرواز کنند.

هوش مصنوعی: در دل خود زیبایی و جذابیت معشوقان را به یاد می‌آورم، مانند سنگی که در دست گرفته می‌شود. این زیبایی‌ها می‌تواند موجب افتادن در دام مشکلات و سختی‌ها شود؛ همان‌طور که زلف، خط و خال آن‌ها ممکن است برای دل آدمی خطرآفرین باشد.

هوش مصنوعی: تو به ما صبر و تحمل ندادی، اما از ما رنگ و روح را گرفته‌ای. تو از دل‌های بی‌خبر حساب و کتاب می‌کنی، حتی از چیزهای کوچک و بی‌ارزش.

هوش مصنوعی: ای فیض، بس است که این درد و رنج را تحمل کنی؛ به خالق و آفریننده نگاه کن و ببین که چه چیزهایی از این دنیا خارج می‌شوند و به کجا می‌روند.