غزل شمارهٔ ۱۴۹

هوش مصنوعی: من بسیار غمگین و خسته هستم و دلتنگ دوست هستم. ای باد صبا، خواهش می‌کنم پیامی از من به دوست برسانی.

هوش مصنوعی: به یاد آور حال کسانی که از درد فراق رنج می‌برند، در شبی که روز و شب در کنار دوست سپری می‌شود.

هوش مصنوعی: کیست که در میانه غم و دوری قرار گیرد، کسی که سال‌های زیادی در خوشی و نزدیکی با دوست بوده است؟

هوش مصنوعی: از دنیا و آخرت ناامید شده‌ام، اما از دو عالم جز دوستی، امیدی ندارم.

هوش مصنوعی: در مسیر دوست، کسی نشسته و منتظر است، جانش را به خاطر نثار به دوست آماده کرده است.

هوش مصنوعی: اگر نسیم بشود در گردنت، من مانند خاکی که در مسیر دوستی ریخته می‌شود، خواهم بود. در جاده‌ی عشق و دوستی، هر جا که بروی، شوق و دلداریم از تو جدا نخواهد شد.

هوش مصنوعی: ای کسی که از رازهای درونی و بیرونی آگاه هستی، لطفاً از اسرار عشق و دوستی ما برای ما صحبت کن.

هوش مصنوعی: ما جز عشق و محبت دوست، هیچ کار دیگری نمی‌شناسیم. همه وجود ما، جان و دل ما، تنها به خاطر دوست و برای اوست.

هوش مصنوعی: صبر و وفاداری، شرایطی است که برای رسیدن به کمال و بهره‌مندی از نعمت‌ها لازم است. در عوض، رفتارهای ناپسند و ستم‌های دیگران و همچنین زیبایی و شگفتی‌های عشق، بخشی از روابط دوستی هستند.