غزل شمارهٔ ۱۷۱

هوش مصنوعی: عاشقان در بهشت هم نمی‌توانند آرام بگیرند؛ چون عشق بازی و لذت بردن از عشق، کار افرادی نیست که فقط به خودشان فکر می‌کنند.

هوش مصنوعی: انسان باید در برابر مشکلات و مسائل ناشی از عشق به درجه‌ای از پختگی برسد. این کار و سنگینی عاشقانه، برای افراد ناپخته و بی‌تجربه قابل تحمل نیست.

هوش مصنوعی: عاشق چاره‌ای جز بیچارگی ندارد و همراه او فقط بختی ناموفق و ناامید وجود دارد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، به دست آوردن هیچ آرزویی ممکن نیست و تنها نتیجه‌ای که حاصل می‌شود، ناکامی است.

هوش مصنوعی: انسان باید از ننگ و عیب دوری کند و عشق را بدون آلودگی و نامناسبی تجربه کند. عشق واقعی نیازمند پاکی و دوری از عناصر ناپسند است.

هوش مصنوعی: این روزها و شب‌ها که پی در پی تکرار می‌شوند، دل انسان را می‌آزارد. خوشا به حال آن مکان که صبح و شب در آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی دلپذیرتر از زیبایی و جذابیت چهره و موهای معشوقان نیست، جز اینکه محبت و فریبندگی آن‌ها همچون دانه‌ای برای جذب مردم عمل کند.

هوش مصنوعی: آبروی نیکوکاران و محبوب ما به خاطر اوست، اما با این جماعت بی‌احساس سازگاری ندارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که به وصل محبوب نرسم، دل ناآرام من آرامش نخواهد یافت.