غزل شمارهٔ ۸۸۱

هوش مصنوعی: تو گره موهایت را باز کردی، اما قلب من را به خود بستی و سپس رها کردی.

هوش مصنوعی: در وسط ماجرا، ناامیدی‌ات را کنار گذاشتی و تصمیم گرفتی که اقدامی جدی انجام دهی.

هوش مصنوعی: تو راهی برای بیرون رفتن از اندوه و غصه پیدا کردی و درهای شادی را برای خود باز کردی.

هوش مصنوعی: تو با زندگی سخت و چالش‌هایش، به کسی که از پا افتاده و آسیب‌دیده، آسیب بیشتری زدی.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که به سرزمین مقدس تعلق دارد، تو او را به دام انداختی و شکار زهرآگین بلا کردی.

هوش مصنوعی: من برای تو کارهای زیادی انجام دادم، اما تو در مقابل هیچ کار خوبی نکردی و فقط جفا روا داشتی.

هوش مصنوعی: برای تو جانم را فدای وفا کردم، اما تو به جای اینکه وفادار باشی، به من آسیب زدی.

هوش مصنوعی: از درد و غم سوخته‌ای، جانم را به خاطر بی‌تفاوتی تو چون خاکی در آسمان پراکنده کردی.

هوش مصنوعی: هر مشکل و بلا که در دنیا وجود داشت، بر سر فیض نازل کردی و او را گرفتار ساختی.

هوش مصنوعی: هر چه که برای من انجام دادی، ای جان، کار نیک و به‌جایی بود.

هوش مصنوعی: ای طبیب دلم، تو با هنرت همه دردهایم را درمان کردی.