غزل شمارهٔ ۴۲۳

هوش مصنوعی: دهانش شیرین و شکرین است، اما لبانش به خاطر آلودگی، اشکی نمی‌ریزد.

هوش مصنوعی: به دنیا نگریستن جان را زنده می‌کند و این نگاه حکمی بر روح و جهانی است که در آن زندگی می‌کنیم.

هوش مصنوعی: Some people are so enchanted by the beauty of her eyes that they become intoxicated, while her lips remain indifferent and do not shed tears.

هوش مصنوعی: ابرو و مژگان زیبای او مانند تیر و کمان زهری کشنده دارند، که بر دل می‌افتد و کسی نمی‌تواند به آن نگاه کند.

هوش مصنوعی: دلش به یاد من است، اما نتوانسته به سوی من بیاید؛ ای کاش محبت پنهان او بر من رحم کند.

هوش مصنوعی: سخن او از دهان من بیرون می‌آید، اما به بیان من توجه نکنید.

هوش مصنوعی: زیر هر پوشش و پنهانی که هست، خود آن پرده هم از آن چیز پنهان است و نباید به ظاهر او توجه کرد.

هوش مصنوعی: خالقی که دلش با خدای خود در ارتباط است و با مردم نیز رو در روست، وضعیت او را تنها از گفته‌هایش نمی‌توان فهمید.

هوش مصنوعی: اگر ندانید که او از اهل درد است، در سخنانش غم و اندوه او را احساس نکنید.