غزل شمارهٔ ۵۹۲

هوش مصنوعی: غم عشق تو را با شادی می‌چشم و این برای من عبادتی است که به عشق تو انجام می‌دهم و از آن آزاد هستم.

هوش مصنوعی: هر لحظه زیبایی تو را در ذهنم مجسم می‌کنم تا خیال خودم و خود را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: هر بار که به یاد تو می‌افتم، برایم مانند عید نوروز است و شادی‌ای که به طور مداوم و پیوسته به زندگیم وارد می‌شود.

هوش مصنوعی: عید نوروز برای من وقتی است که چهره تو را ببینم، و عید قربان زمانی است که دیدار تو بنیاد و اساس زندگی‌ام را شکل دهد.

هوش مصنوعی: دل من تنها به خاطر خیالت زنده است و اگر تو در ذهنم نباشی، به هیچ چیز دیگر اهمیت نمی‌دهم.

هوش مصنوعی: اگر تو نخواهی به من هیچ کمکی نمی‌توانم بکنم، و اگر بخواهی، من در تمام کارها به تو تسلیم هستم.

هوش مصنوعی: من با عشق تو همچون فرهاد، به جان خود آسیب می‌زنم و به خاطر تو از هستی‌ام می‌گذرم، زیرا تو برای من بسیار شیرینی و ارزشمندی.

هوش مصنوعی: اگر سر خود را در حضورت ببازم، برای چه چیزی است؟ چرا که استاد ازل به همین خاطر مرا خلق کرده است.

هوش مصنوعی: من برای فدای جانم در مسیر عاشقی به دنیا آمده‌ام و از همان ابتدا به دنیا آمدم تا جانم را به عشق تقدیم کنم.

هوش مصنوعی: من از بقا و جاودانگی نوشیدم تا به وصال و دیدار برسم، اما برای رسیدن به آن بالا رفتن از اوج بقا باعث افتادنم شد.

هوش مصنوعی: فیض نگران است که عشق او را خراب کند، اما او نمی‌داند که در ویرانی عشق، زندگی و آبادانی‌ام را یافته‌ام.

هوش مصنوعی: من به عشق وابسته‌ام و از تمام قید و بندهای دنیا آزاد هستم.