غزل شمارهٔ ۴۰۳

هوش مصنوعی: سرم را به فرمان او گذاشته‌ام و هر چه که او بخواهد بر من می‌گذرد. من همچون گوی کوچکی هستم که او می‌تواند هر طور که می‌خواهد با من رفتار کند.

هوش مصنوعی: اگر ما در حال ویرانی هستیم، پس اگر او بخواهد، می‌تواند زندگی و احوال من و حسن را سامان دهد. پس بگو، هر چیزی که می‌خواهد، بگذار انجام دهد.

هوش مصنوعی: اگر روزگارم تیره و عمرم هدر رفته باشد، من و زلف پریشان او هیچ اشکالی ندارد، هرچه بخواهد انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: من از دست خودم چه کاری می‌توانم انجام دهم جز اینکه مثل یک فرد مسکین و زاری‌کننده دعا کنم. اگر دستم را به سوی او دراز کنم، بگو که او چه خواسته‌ای دارد.

هوش مصنوعی: اگر دل و جانم از شدت خشم او بسوزد، من با وجود آن، از لطفش می‌گویم که گوهر چه می‌خواهد.

هوش مصنوعی: شندم که کسی می‌گوید می‌خواهم سر او را از بدنش جدا کنم و هم سر و هم بدنش را برای او قربانی کنم. هر آنچه که او می‌خواهد، برایش فراهم می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر عشق وجود نداشته باشد، هیچ چیز در درد و رنج وجود ندارد، و اگر در عشق به خون عاشقان ظلم شود، باید ایمانی را که در دل دارند، به حقیقت تبدیل کنند. در این میان باید بفهمند که چیزی که می‌خواهند، ارزشمند است.

هوش مصنوعی: اگر دل از من می‌برد و یا جانم را می‌گیرد، من هر دو را فدای او می‌کنم، زیرا او هر چه که بخواهد، برایم ارزشمند است.

هوش مصنوعی: تو ای فیض، کار خاصی نمی‌توانی انجام دهی با دردی که از تو نشأت می‌گیرد. بگذار آن را درمان کند، هر چه که می‌خواهد.