غزل شمارهٔ ۵۹۵

هوش مصنوعی: زمانی که به عشق دل بستم، از خودم جدا شدم. به ملامت و سرزنش گوش نکردم و برای سلامت و خوشبختی دعا کردم.

هوش مصنوعی: وقتی که معشوق نگاهی به من انداخت و تحت تأثیر احساساتش قرار گرفت، من از خود بی‌خبر شدم و در آن حالت ناباوری کارهایی کردم که حتی خودم هم نمی‌دانم. زمانی که به خودم آمدم، فهمیدم چه کارهایی انجام داده‌ام.

هوش مصنوعی: لب‌هایش مسبب بهبود جانم شدند و چشمانش رازهای عشق را فاش کردند. به‌واسطه‌ی زیبایی یار، پیام‌ها و بهبودی‌ها را دریافت کردم.

هوش مصنوعی: دل من در خیال او آرامشی پیدا کرد که در پیچ و خم موهایش، آرامشی را جست‌وجو کردم و در این بی‌قراری، خود را به جایی دیگر منتقل کردم.

هوش مصنوعی: در ابتدا نمی‌دانستم که عشق چه قدر مهم است و دین به چه معناست، اما در پایان عمرم متوجه شدم که زندگی‌ام را در عشق و بازیگوشی سپری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من زندگی ابدی را در عشق و فدای جانم دیدم. در این راه، خود را به خطر انداختم و جان و دل خود را از دست دادم.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به اشتباهات خود اشاره می‌کند و می‌گوید که در مورد وفا و وفاداری حرف زده بود، اما تو فقط بر بدعهدی و ظلمت افزوده‌ای. بنابراین، از محبت و مهربانی دور شده‌ای. او در پایان به این نکته اشاره می‌کند که در بیان احساساتش دچار خطا شده است.

هوش مصنوعی: دل من را در مسیر خود محکم بستی و من احساس خستگی به دل کردم. تو گفتی که چرا از چیزی صحبت نمی‌کنم: چرا خودم را محبوس کردم و چرا احساس خستگی می‌کنم، و چرا حرف‌هایی زدم و کارهایی انجام دادم.

هوش مصنوعی: او به صورت پنهانی و آرام مانند نی که از درد می‌نالد، به غم ما می‌اندیشید. فیض باید بداند که هر چه برای تو انجام دادم، خوب بوده و باید از آن تشکر کنی، زیرا این کارها در جای خود انجام شده است.