غزل شمارهٔ ۵۲۲

هوش مصنوعی: دل شیفته و فریب‌خورده زیبایی کسی شده است، اما افسوس که نمی‌تواند به تماشای آن جمال دلربا برود.

هوش مصنوعی: به سوی عشق واقعی راهی نیافتیم و به خاطر دوست، نه عمرمان را فدای او کردیم و نه مال‌مان را دریغ داشتیم.

هوش مصنوعی: ما در دل خود محبت و وفا را نپروراندیم و هیچ‌ کدام از دل‌های ما غم آینده را احساس نکرد. افسوس که چنین است.

هوش مصنوعی: این دل پرشور که دائم در فکر وصل محبوب است، به خاطر خیال دیدار او بسیار پخته و بالغ شده است، اما هیچ‌گاه به آن خیال و آرزو دست نیافته‌ام و از این موضوع بسیار افسوس می‌خورم.

هوش مصنوعی: تمام عمر در عشق دنیوی و غیرواقعی سپری شد و به راستی متأسفم که جان از حقیقت دور مانده و فقط در انفعال و بی‌عملی باقی مانده است.

هوش مصنوعی: زندگی در این دنیا با تمام غم و اندوهی که به خاطر معشوق می‌گذرانیم، بی‌فایده و بی‌ثمر است. روزها و سال‌ها تنها در غم و اندوه بی‌دلی سپری شده و افسوس که این همه زمان را از دست داده‌ایم.

هوش مصنوعی: عمر ما در کنار عشق‌های ناب و دل‌های سخت گذشت، اما هیچ زمانی به عشق واقعی و معنوی توجهی نکردیم. افسوس بر این که مشغول دلبستگی‌های بی‌فایده بودیم.

هوش مصنوعی: تجربه‌های تلخ و دشواری‌ها مانند زنگی بر روی دل ما نشسته‌اند، اما نتوانسته‌اند نور زیبایی که همیشه وجود دارد را به‌طور کامل بپوشانند و از میان ببرند. افسوس که این زیبایی که همیشگی است نتوانسته درخشش خودش را بهتر نشان دهد.

هوش مصنوعی: از عشق فقط نام فیض باقی مانده است و افسوس که از دوست چیزی در دست نیست، جز خیال و حسرت.