غزل شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: ساقی، من مست شده‌ام؛ می‌خواهم بدانم شراب کجاست. این درد عمیق را نمی‌توان با چیزی غیر از شراب ناب درمان کرد، پس آن کجاست؟

هوش مصنوعی: صبر و شکیبایی خود را از دست نده، چون اگر نتوانی تحمل کنی، دیگر هیچ تابی نخواهی داشت. توان و قدرتی برای ادامه راه نمی‌مونی، پس باید تقویت خودت رو حفظ کنی.

هوش مصنوعی: هر بار که نام او را می‌شنوم، دلم به شدت بی‌قرار می‌شود. این دل بی‌قرار، نشان می‌دهد که آن جان آشفته کجاست؟

هوش مصنوعی: عمر جوانی به مانند پیوند با محبوب و جدایی است، و از شیب جدایی به زحمت به جان رسیدم. حالا جوانی کجاست؟

هوش مصنوعی: دل من در این دنیای تار و تنگ غمگین شد. کجاست راهی که مرا به روشنی و امید برساند و کجاست جایی که بتوانم از این حالت رها شوم؟

هوش مصنوعی: دل من پر از غم و اندوه شده است، بیایید ای سازنده، با نی و کمانچه به ما روحیه دلخواهی ببخشید. عود نابینا کجا رفته است که این حال و روز را بهبود بخشد؟

هوش مصنوعی: بیا و از شعرهای زیبای خود برایم بخوان تا شاید دل من شاد شود. بگو کتابت کجاست؟