غزل شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: آرزو دارم که به حلقهٔ او در بیفتم و بر در او سر بزنم.

هوش مصنوعی: من چندین بار برای یاد آن پری ناراحت هستم و آرزو دارم که در خاک او قرار بگیرم.

هوش مصنوعی: سال‌هاست که خاک در خانه‌ام بوده و حالا تمام دلخواهم برگشتن به وطنم است.

هوش مصنوعی: من آرزو دارم که جانم را برای خدمت به محبوب نثار کنم.

هوش مصنوعی: برای تماشای تمام زیبایی‌های او، آرزو دارم که چشمانم فقط به او خیره شود.

هوش مصنوعی: من از دوری او چشمانم زرد و بی‌فروغ شده و فقط بویی از آن پیرهنش را آرزو دارم.

هوش مصنوعی: دل من در قفس جسمم محبوس شده و به خاطر این وضعیت، حسرت بال و پر و آزادی دارم.

هوش مصنوعی: بر در لب قفل سکوتی نهاده‌ام و آرزو دارم به جمع افرادی که ساکت و آرام هستند بپیوندم.

هوش مصنوعی: عشق حقیقی به قدری عمیق و باارزش است که اگر با جانم همراه شود، حتی در لحظه‌ی مرگ، آرزویم این است که آن عشق را در تمام وجودم حس کنم.