غزل شمارهٔ ۵۶۰

هوش مصنوعی: نور شمع صورت تو در وجودم درخشید و باعث شد که تمام وجودم بسوزد و از بین برود، همانطور که اصل وجودم تحت تأثیر طبیعت و سرشت خود قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ذرات دل من به دست و فرمان کسی بودند، اما با آمدن عشق تو، این شخص حاکم این سرزمین شد و مستقل گشت.

هوش مصنوعی: او از تو خواسته است که برای ما چه چیزی داری جز جانت که در راه ما فدای کردی. در ابتدا تو دین و دل خود را به ما تقدیم کردی.

هوش مصنوعی: گفتم که برای تقدیم حضور تو، جانم کم است، اما از دستم برنمی‌آید جز اینکه تلاشی مانند تلاش دیگران را انجام دهم.

هوش مصنوعی: ای تو که از زیبایی‌ات هر چه روح و جان دارم، به نور قدس توست و از موهای تو دل من در این آب و خاک در darkness باقیمانده است.

هوش مصنوعی: ای کاش فدای تو شوم، هر کسی که در مسیر زندگی‌اش عزت و احترام دارد، برای تو ارزشمند است، هر کسی که در هر جایی با دلش به تو محبت کند.

هوش مصنوعی: زندگی و وجود انسان چه ارزشی دارد اگر دل و ایمانش در راه تو قربانی شود؛ حتی اگر بخواهم دو جهان را هم فدای تو کنم، باز هم در این مسیر شرمنده‌ام.

هوش مصنوعی: قبل از اینکه جان‌ها به قید آب و گل در آیند، در نعمت و سایه‌ی محبت چهره‌ات آرامش بود.

هوش مصنوعی: من دوباره به آن مکان می‌روم تا از غم‌هایم راحت شوم و برای رهایی از دل و جانم، بندهای مادیات را کنار می‌زنم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در جایگاه بلند و مقدس قرار بگیری، باید جسم و جان خود را از آلودگی‌های مادی پاک کنی.