غزل شمارهٔ ۲۵

هوش مصنوعی: ای کسی که در این دنیا و خاک، زندگی و وجود من را در اختیار داری، وقتی که از این خانه و مکان می‌روم، به من باغ و باغچه‌ای از نعمت‌ها و زیبایی‌ها عطا کن.

هوش مصنوعی: تو جان من هستی و مروارید من نیز تو هستی. در دل ویران من، تو همان گنجینه پنهانی هستی.

هوش مصنوعی: کسی که به دل من زندگی و روح می‌بخشد، هر لحظه سخنانش را به من منتقل می‌کند، تا جایی که اگر یک لحظه هم از او دور شوم، دلم تنگ می‌شود.

هوش مصنوعی: شبت را تا صبح با من می‌گذرانی و در طول روز وقتی کار می‌کنم، تو همیشه در افکارم هستی و به یاد تو هستم.

هوش مصنوعی: وقتی که در جمع و محفل با تو صحبت می‌کنم، در خلوت که می‌روم، همدم و همرازم روح من است.

هوش مصنوعی: اگر لحظه‌ای از پیش تو دور شوم، جا و مکانی برایم نیست و گم می‌شوم. وقتی که به تو برگردم، احساس امنیت و آرامش می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر مرا طرد کنی، جانم را از دلتنگی برای تو می‌دهم، اما اگر مرا بخوانی، جانم را برای وصالت تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاهی به من نزدیک می‌شوی و گاهی دور می‌شوی؛ گاهی این‌گونه‌ای و گاهی آن‌گونه.

هوش مصنوعی: اگر فیض و رحمت به سمت تو روان شود، مانند نوری که به هر سو می‌تابد، نور تو بر کل جهان تاثیر گذاشته و همه مکان‌ها به سمت تو جهت‌دار می‌شوند.