غزل شمارهٔ ۴۸۷

هوش مصنوعی: دل مرا شکست و رختی زیبا پوشید، کمر مرا در میان جمعیت دل‌انگیز خود فشرد.

هوش مصنوعی: زمانی که مدت دوری او به پایان رسید، به طور مخفیانه به سراغ کوی او رفتم.

هوش مصنوعی: گفتم برای رسیدن به تو چه کنم؟ او پاسخ داد: تا زمانی که چهره دوست نمایان شود، تلاش کن و کوشش کن.

هوش مصنوعی: گفتم که نگاهی به من بینداز، او پاسخ داد که هنوز زود است و بهتر است مدتی را به حسرت و اندوه خون دل سپری کنم.

هوش مصنوعی: گفتم که لطفی کن، او جواب داد که هنوز در حال خشم هستم و باید مدتی بگذرد تا آرام شوم.

هوش مصنوعی: گفتم که موهای تو باعث شده که به سمتی از دین بروم، او در جواب گفت که چه دینی که پر از زهد و بی‌اعتنایی به دنیا باشد.

هوش مصنوعی: گفتم که دل به خاطر غم تو بسیار رنج می‌کشد، او گفت: در یاد ما باش، اما دل را فراموش کن.

هوش مصنوعی: من گفتم که این هجرت بر اساس ما پایه‌گذاری می‌شود، اما او پاسخ داد: "ای فیض، برای چه بیهوده فریاد می‌زنی؟"

هوش مصنوعی: رفتم تا چیزی بگویم، اما او با اشاره انگشتش گفت که سکوت کنم.