غزل شمارهٔ ۲۱۰

هوش مصنوعی: چشمان او با نگاهش مرا به قتل رسانید و وقتی به من نگاه کرد، عفوش شگفت‌انگیز بود.

هوش مصنوعی: نگاه گرم و دلچسبی که به من انداخت، حایز اشاره‌ای به وصالش بود.

هوش مصنوعی: او با مژگانش به لب‌هایش اشاره کرد که شکر را با مهارت بریزد.

هوش مصنوعی: لبان او مانند شکری شیرین و دلپذیر به من طعمی دلپذیر و جذاب می‌دهند.

هوش مصنوعی: سخنی میان من و او رد و بدل شد که به صورت غیرمستقیم و با اشاره بیان شده بود.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر آن لطف‌هایی که دیده است، به طمع افتاده که شاید وعده آن محبت راست باشد.

هوش مصنوعی: وقتی که دل من به او معطوف شد، او گفت: نمی‌دانی که من چقدر برای تو شایسته و مطلوب هستم؟

هوش مصنوعی: اگر لبانش به لبان بلبل نزدیک شود، تمام سخنانش شیرین و دلپذیر خواهد بود.