غزل شمارهٔ ۱۵۰

هوش مصنوعی: در وجودم تنها عشق و آرزوی دوست ساری و جاری است و همه وجودم تنها برای اوست.

هوش مصنوعی: من تنها به خاطر تحمل بار سنگین زندگی، وجودم را حفظ کرده‌ام و روح و جانم را فدای محبت دوست می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل را به خاطر عشق او به بند می‌آورم و جانم را برای دوست تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشمم برای دیدن زیبایی او و لبم برای گفتن ستایش دوست است.

هوش مصنوعی: من برای این‌که به او نزدیک شوم، دست از همه چیز می‌شویم و برای این‌که در مسیر رضایت او قدم بردارم، از جا برمی‌خیزم.

هوش مصنوعی: من به خاطر دوستی‌ام به زنجیر و بند کشیده شده‌ام و همچون حلقه‌ای در گوشم قرار دارم، به طوری که تمام وجودم تسلیم عشق و محبت اوست.

هوش مصنوعی: در دل، فکر و عشق برای کشف رازها وجود دارد. در لب‌ها دعا و ستایش جاریست و در چشم‌ها تنها جایی برای محبوب است.

هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که خواسته‌اش از طرف او قبول شود، اما به شرطی که خواسته‌اش از طرف دوستی باشد.

هوش مصنوعی: اگر دوست من گرفتار و دچار مشکلات زیادی باشد، بی‌او چه فایده‌ای دارد که من در کنار کسی دیگر باشم.

هوش مصنوعی: ای محبوب، نوشیدن از جام عشق و وفای دوستان برای تو، هر چه که نیاز باشد، زیبایی و خوشبختی به همراه دارد.