غزل شمارهٔ ۱۰۴

هوش مصنوعی: ای کسی که مرجع و راهنمای بزرگان هستی، در غیاب تو، راهنمایی به جز خودت وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال نشان دادن دانش خود باشی تنها به خاطر فخر و خودخواهی، در واقع این عشق به ریاست و مقام تو را تسخیر کرده است.

هوش مصنوعی: ای مربی و سرپرست دیگران، با تعلیم و هدایت به نفس خود توجه نکنید؛ زیرا اگر به آن نپردازید، هیچ راهنمایی و سیاستی نخواهید داشت.

هوش مصنوعی: ای نگهبان، از انواع نادانی دوری کن و خود را از تأثیرات زشت و بی‌خود حفظ کن.

هوش مصنوعی: اگر نتوانی عیوب خود را ببینی، عیب‌های نهان دیگران را به خوبی شناسایی می‌کنی.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که همه چیز را طبق قوانین و نشانه‌های خودش تدریس کرده است و از درستی و صحت این آموزش‌ها هیچ کمکی نمی‌توان یافت.

هوش مصنوعی: شریفان و افراد پست را از تو می‌پرسند؛ اگر به نفس نجیب خود توجه نکنی، به سمت پستی و خساست می‌روی.

هوش مصنوعی: در درون همه افراد ناپاکی‌های مختلف وجود دارد، اما می‌توان ظاهر خود را از پلیدی‌ها پاک کرد.

هوش مصنوعی: اگر از کسی بدی ببینی، صبر کن و در دل نگه‌دار. اما اگر نیکوکار هستی و به خاطر حسادت و کینه‌توزی با او دشمنی کنی، این رفتار ناپسند است.

هوش مصنوعی: انگار در هر جا فقط عیب دیگران را می‌بینی و خودت را از بدی‌ها، مانند بخیل بودن و بدسلیقگی، خالی می‌کنی.

هوش مصنوعی: نگران کار دیگران نباش، زیرا تو از مشکلات خود آن‌ها آگاه نیستی. به جای این که در کارهای دیگران دخالت کنی، بهتر است به بهبود خودت بپردازی.

هوش مصنوعی: هر کاری که انجام دهی، نتیجه و بهره‌اش در خود آن کار نهفته است و انجام این کارها می‌تواند باعث به بار آمدن انواع ثمرات خوب شود.