غزل شمارهٔ ۶۷۸

هوش مصنوعی: هر زیبایی که دیدیم، به آن دوست وابسته شدیم و هر زیبایی که درباره‌اش شنیدیم، ما را به خود مشغول کرد.

هوش مصنوعی: ما در برابر هر لاله‌ی زیبا به شکایت و ناله پرداخته‌ایم، اما وقتی تو را دیدیم، از همه چیز و همه کس بیزار شدیم.

هوش مصنوعی: ما در برابر دشمنان با عزت و غیرت ایستادیم تا از قدرت و زیبایی چهره تو بهره‌مند شویم.

هوش مصنوعی: بدون آنکه بدانیم، در برابر درگاه میخانه عشق قرار گرفتیم و هنگام نوشیدن باده، متوجه واقعیات و شرایط جدیدی شدیم.

هوش مصنوعی: در حالتی مست و غافل از خود بودیم، اما وقتی به حقیقت و شناخت رسیدیم، متوجه شدیم که در آغوش تو، به طور کامل بیدار و هوشیار شده‌ایم.

هوش مصنوعی: ما در دنیای عدم به آرامی خوابیده بودیم و بی‌خبر از حوادث بودیم، اما اکنون با صدای تو بی‌کلام بیدار شده‌ایم.

هوش مصنوعی: شربت رنگین و دل‌فریب لب‌های تو، برای دل ما مانند درمانی است. هر بار که از چشمان زیبای تو دچار خستگی و ناراحتی می‌شویم، این شربت همچون مرهمی برای دل ما می‌باشد.

هوش مصنوعی: چه خوشبختی که در زمان غمت، فرصتی به ما نرسید و خوشحال‌کننده است که در آن لحظه به عشق تو مبتلا شدیم.

هوش مصنوعی: به خاطر عشق تو، جان و دل خود را فدای تو کردیم و به همین خاطر در خانهٔ شراب نشسته‌ایم و به یاد تو به خود مشغولیم.

هوش مصنوعی: هر لحظه نسیمی از غیب به جان ما می‌وزد و ما در اثر اشاره‌های تو مشغول فعالیت و تلاش هستیم.

هوش مصنوعی: بیا تا امانتی را به تو بسپاریم. لطفاً به ما کمک کن و ما با امید به یاری تو این کار را انجام داده‌ایم.

هوش مصنوعی: هر فردی برای انجام کارهای خود از تو کمک می‌طلبد و حتی فیض و نعمت هم از تو دریافت کرده است که ما به روشنایی و آگاهی رسیده‌ایم.