غزل شمارهٔ ۶۴۱

هوش مصنوعی: اگر بخواهی به بیابان بروی، من سینه‌ام را به شکل بیابان در می‌آورم. و اگر بخواهی به دریا بروی، من چشمانم را به شکل دریا تبدیل می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی جهانی را نابود کنی، من در یک لحظه با اشک‌هایم راهی را از چشمانم باز می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر به زیبایی و عشق لاله و گل علاقه‌مندی، باید بدان که من به خاطر درد و رنج‌های خود، اشک‌هایم را برای تو نثار می‌کنم و از این داغ‌ها می‌توانم نشانه‌های عشق را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی نوری در این زندگی‌ام باشد، من باید با نور وجودم شعله‌ای در این فانوس برافروزم.

هوش مصنوعی: اگر به تماشای خوف و رعد و برق علاقه‌مندی، من از نفس خود به تو زندگی می‌بخشم و زنجیرهای اندوه را از تو می‌گسلانم تا دل را از فریاد و ناله آزاد کنم.

هوش مصنوعی: هر چیزی که بخواهی، می‌توانم خود را برای تو تغییر دهم، اگر آن چیز به اندازه‌ای ارزشمند باشد که حتی یک ذره از آن را در دل خود بگذارم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم آتش سوزان درونم را به بیرون بیاورم و مانند درخت چنار شعله‌ور شوم، وقتی یاد چهرهٔ سرخ او به ذهنم می‌آید.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی که باورهای نادرست مرا آشکار کنی، من خودم لباس‌های مذهبی‌ام را کنار می‌زنم و بندهای وابستگی‌ام را نیز نمایان می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی از نعمت‌ها و عشق‌های پنهانی باخبر شوی، باید آتش نهفته در دلت را در نفس خود نمایان کنی.