غزل شمارهٔ ۱۹۰

هوش مصنوعی: قد بلند و زیبای تو، به مانند ساقه‌های شمشاد است که در روز قیامت به اوج می‌رسد.

هوش مصنوعی: در شب تاریک، زلف‌های تو باعث شده‌اند که نور خورشید ناپدید شود، به گونه‌ای که گویی در روز قیامت، همه چیز به هم ریخته و تاریکی حاکم شده است.

هوش مصنوعی: زلفی که بر صورت زیبایی افتاده، مانند یک توپ چوگان است که از دست خوبان خارج شده و به نشانه‌ای از کرامت و بزرگواری تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: از نشانه‌های طعنه‌آمیز تو با چشمان و ابروهایت، جادویی در کل وجود من ایجاد شده است که تمام وجودم را به تماشا دعوت می‌کند.

هوش مصنوعی: دل‌هایی که اسیر زیبایی و شگفتی‌های تو هستند، دیگر هیچ گاه به عشق و امید دوباره نخواهند برخاست.

هوش مصنوعی: ای جان من، تو که لب‌های شیرینی داری و گوشت برانگیزانی، آرامشی در دل من به وجود می‌آوری. من اسیر عشق تو هستم.

هوش مصنوعی: ای روح زندگی، از جایت برخیز و مثل قیامت، دل مرا به شور و هیجان بیاور.

هوش مصنوعی: ای فیض، تو که جلوه‌گر شده‌ای، از مسجد بگذر و امامت را رها کن!

هوش مصنوعی: از کنار محراب که عبور کردی، ابرویت را نشان داد و آن را با قامت زیبایت به آرامی بالا بردی.