غزل شمارهٔ ۵۴۹

هوش مصنوعی: ای دهان تو که به زیبایی و شیرینی شکر می‌ماند، من نمک نیستم که قابل تو باشم. به همین خاطر، اگر کمک و لطفی از من بخواهی، بسیار خوشحال می‌شوم.

هوش مصنوعی: چه رفتار و گفتار دلنشینی دارد و لب و دهانش نیز زیباست؛ تمام وجود او از سر تا پا شیرین و از پا تا سر پر از نمک است.

هوش مصنوعی: چشم و ابرو، خط و خال، زلف و گیسو همگی به زیبایی‌ها و جلوه‌های خاصی اشاره دارند که در مجموع به قدرت و زیبایی آفرینش الهی اشاره می‌کنند. این زیبایی‌ها در کنار هم، گویی جلوه‌گاه لطف و هنر خالق هستند و هر یک به نوعی در این تماشای دل‌انگیز سهمی دارند.

هوش مصنوعی: با یک نگاه تو می‌توانی همه چیز را تحت تأثیر قرار دهی، هرچند من از خواسته‌هایم نسبت به تو بی‌دست و پا هستم.

هوش مصنوعی: ای کسی که می‌پرسی او با دیگران چگونه رفتار می‌کند، بداند که با آن‌ها مهربانی می‌کند، اما با عاشقانش کمتر این محبت را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: خواستم از زیبایی و شیرینی لبان او کمی بچشم و لذت ببرم، اما متوجه شدم که این خواسته‌ام هرگز محقق نخواهد شد و هیچ‌گاه نمی‌توانم به آرزوی خود برسم.

هوش مصنوعی: دل را فقط برای خودمان نگه‌دار، زیرا نمی‌توان آن را با دیگری تقسیم کرد، مانند داستان بوبکر و فدک که خاص و منحصر به فرد بودند.

هوش مصنوعی: به او گفتم آیا در وصال خواهی من را بکش یا در جدایی؟ او پاسخ داد: نگران نباش، ما یکی از این دو حالت را برای تو ایجاد خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: اگر دلبر تو بخواهد که از من چیزی درخواست کند، من هیچ تردیدی ندارم که تو دارای لطف و رحمت هستی.